Polydeuces.gr

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Γράφει η Καίτη Σμυρνιού

Αυτός ο Αύγουστος ήταν πολύ ζεστός μήνας. Απομεσήμερο στις 28/8/2010 καθόμουν στην πλατεία με μια παρέα συνομηλίκων μου. Παιδιά, μια δεκαετία μικρότερα από εμάς, ετοιμάζονταν ν’ ανέβουν στο βουνό αποβραδίς, για να τιμήσουν τον Αη Γιάννη. Ανάμεσά τους ήταν ο Τάκης, ο Παντελής, ο Μπάμπης, ο Θανάσης και άλλα παιδιά από το Καστρί και τα Περιβόλια. Ήταν μια μικρή παρέα, που από ότι είπαν θα συναντούσαν κι άλλους για να περάσουν καλά.

Γύρισε λοιπόν το μυαλό μας πίσω, περίπου 30 χρόνια, όταν ήμαστε παιδιά. Τότε δεν υπήρχαν μηχανάκια ή αυτοκίνητα, παρά μόνο μουλάρια και γαϊδούρια. Και εντάξει, όσοι είχαν δικά τους και τα γνώριζαν, εγώ που δεν είχα και η μάνα μου δανειζόταν από την Μπελιτσο-Σταμάτα (θεός σχωρέστην με είχε σώσει). Τα φορτώναμε με φαγητά, με κουρελούδες και κουβέρτες και όχι μόνο. Ήταν απαραίτητο να έχουμε φροντίσει και για την τροφή τους (σανό μέσα σε σακούλι). Απίστευτες εμπειρίες. Συγκεντρωνόμαστε στο Νεκροταφείο νωρίς το μεσημέρι, γιατί είχαμε 4 ώρες δρόμο και ανηφορίζαμε. Τότε η ζέστη ήταν ανεκτή ή εμείς αντέχαμε. Φτάναμε στη Λουσίνα και εκεί συναντούσαμε πολύ κόσμο. Κάποιοι έμεναν στο βουνό σαν παραθεριστές. Μερικές φορές μέναμε εκεί και ανηφορίζαμε την άλλη μέρα το πρωί. Εμένα μου άρεσε μια χρονιά, που ανεβήκαμε και βρήκαμε εκεί πολλούς άλλους, κυρίως μεγαλύτερους. Άναψαν φωτιές, έψησαν καλαμπόκια και οι μεγαλύτεροι κατανάλωσαν αλκοόλ με αποτέλεσμα ν’ αρχίσουν το τραγούδι και να υπάρξει ένα κέφι μέχρι το πρωί, που ήρθε ο παπάς και οι ψαλτάδες και αυτό να συνεχίζεται.

Χρόνια παρεΐστικα. Απίστευτα χρόνια.

Είμαι ευτυχής που τα έζησα.

Τότε ήταν πολύς ο κόσμος και ήταν πολλοί οι άρτοι. Χορταίναμε απ’ αυτούς γιατί ήταν νηστεία.

ΥΓ. Καταφέραμε κι εμείς και ανεβήκαμε και φέτος κουβαλώντας ένα σακουλάκι άμμο, που είχαν ετοιμάσει από το Σύλλογο της Λουσίνας για τη σκεπή της εκκλησίας. Το χαρήκαμε πάρα πολύ. Συγχαρητήρια για την κίνηση.

Καίτη Σμυρνιού