Polydeuces.gr

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Με ευνοϊκά σχόλια για την έκδοση των ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΩΝ του Δ. Δημητρακάκη από τον ΠΟΛΥΔΕΥΚΗ συνοδεύει ο δημοσιογράφος Κ. Μαρδάς την παρουσίαση του βιβλίου του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Το πλήρες κείμενο του Κ. Μαρδά:

Άγνωστα στιγμιότυπα για πρόσωπα και καταστάσεις της Επανάστασης του 21, της βασιλείας του Όθωνα και του Γεωργίου του Α΄, περιλαμβάνει το βιβλίο του Δημητρίου Γ. Δημητρακάκη με τίτλο «Απομνημονεύματα ή Ενθυμήματα και Διηγήσεις ενός Κοινοβουλευτικού του 19 ου αιώνα».

Το εξέδωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Καστορείου «Ο Πολυδεύκης» και το Νομικό Πρόσωπο Πολιτισμού, Αθλητισμού και Περιβάλλοντος του Δήμου Σπάρτης σε επιμέλεια – σχολιασμό της φιλολόγου Θεοδώρας Δαρειώτη- Πελεκάνου. Πρόκειται για έκδοση αδημοσίευτων χειρογράφων που παραχώρησε ο επίγονός του δικηγόρος Δημήτριος Ι. Δημητρακάκης. Η αξία των ενθυμημάτων έγκειται στο ότι έρχονται στο φως αθέατες πτυχές της ιστορίας μέσα από τη διήγηση ανθρώπων που έχουν ζήσει τα μεγάλα γεγονότα. Είναι η μικρή ιστορία μέσα στην Ιστορία.

Ο Δημήτριος Γ.Δημητρακάκης που γεννήθηκε στο Καστρί του τέως Δήμου Καστορείου το 1823 και πέθανε το 1888, ήταν γιος του οπλαρχηγού της Επανάστασης Γεωργίου Δημητρακάκη και εγγονός του Εθνομάρτυρα της εξέγερσης του Ορλώφ. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών , Εσωτερικών και του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Δικηγόρησε στην Σπάρτη και στην Αθήνα , διετέλεσε Έπαρχος Επιδαύρου, Τριφυλίας, Μεσσήνης, Ευρυτανίας, Λιβαδειάς, Δωρίδας, Σκοπέλου, νομάρχης Αρκαδίας, Εύβοιας, Φθιώτιδας. Από τις θέσεις αυτές έδωσε μάχη για την καταπολέμηση της ληστείας. Εκλέχτηκε τέσσερεις φορές βουλευτής Σπάρτης σε μια εποχή που το νέο ελληνικό κράτος προσπαθούσε να οργανωθεί. Τότε που στην Αθήνα δίνονταν στο Παλάτι χοροί από φραγκοφορεμένους νέους αριστοκράτες με προσκαλεσμένους φουστανελοφόρους επαρχιώτες. Με πολιτικούς που σπαταλούσαν το δημόσιο χρέος οδηγώντας τη χώρα στη χρεοκοπία, με δωροδοκίες και ξυλοδαρμούς στη διάρκεια των εκλογών, με φόνους και αυτοδικίες, με μεσαιωνικές κοινωνικές σχέσεις, αλλά και με σκληρά εργαζόμενους στα χωράφια και στη βιοτεχνία.

Τα σημειώματα είναι γραμμένα σε μακροσκελείς προτάσεις και γλώσσα καθαρεύουσα έως αρχαϊζουσα ανάμεικτη με αρκετούς τύπους της δημοτικής στους διαλόγους, ειδικά στα ευτράπελα περιστατικά.

Ιδού δύο χαρακτηριστικές ιστορίες:

Ο Καποδίστριας περιοδεύοντας τη Μεγάλη Σαρακοστή στην Πελοπόννησο κατέλυσε στην Καρύταινα. Επειδή ήταν ασθενούς κράσης δεν νήστευε. Επίσης δεν νήστευαν και οι υπασπιστές και οι γιατροί συνοδοί του από την Ελβετία. Ο Κολοκοτρώνης, ως καλός οικοδεσπότης, «διέταξε και έβρασαν όρνιθας, εμαγείρευσεν μικρόν ερίφιον εις φαγητά καρυκευμένα, και ως επίμετρον έψησεν παχύτατον αμνόν. Ιδών ο Κυβερνήτης την σπατάλην αυτήν των φαγητών είπε προς τον Κολοκοτρώνη:

«- Πάρα πολύν κοιλιόδουλον με εκθέτεις εις τους πατριώτας σου Στρατηγέ, αφού ηξεύρεις ότι δι΄εμέ και τους συντρόφους μου δυό όρνιθες βραστές και μία ψητή ήρκουν και επερίσευαν.

- Να σου είπω υπερεξοχότατε, απεκρίθη ο Κολοκοτρώνης, εις του πλιό πτωχού φίλου μου να πάγω, θα σφάξη ένα αρνί δια να με φιλέψει και ας είμαι και μοναχός μου και να έλθη μια φορά στο σπίτι μου ο Κυβερνήτης και να μη σφάξω δυό αρνιά , θα με περάσουν δια γύφτον.

- Αυταί είναι αι ανόητοι ψωροϋπερήφανοι ιδέαι , αι οποίαι δεν σας αφήνουν ν΄αναλάβετε εύκολα, τω αντιπαρετήρησεν ο Κυβερνήτης και εσείς οι διακρινόμενοι οδηγοί των άλλων οφείλετε τα εις εμέ παραδείγματα των καλών πράξεων, να τα δεικνύετε και εις τους μικρούς.

-Αυτά είναι αληθινά και άγια όσα λέγεις, μα αγάλια- αγάλια ο άνθρωπος το ζακόνι του (ελάττωμα )απήντησεν τελευταίος ο Κολοκοτρώνης προς τον Κυβερνήτην».

Όταν το 1837 έφθασε η Αμαλία στην Ελλάδα απόρησε πως υπάρχουν υπάλληλοι στη Αυλή μη φέροντες ουδένα τίτλο ευγενείας, ενώ στη Γερμανία δεν γίνονταν δεκτοί ούτε στις αυλές των τελευταίων ηγεμονίσκων αν δεν ήταν τουλάχιστον κόμητες. Απαίτησε λοιπόν από τον βασιλιά να τιτλοφορήσουν αμέσως τον Σούτσο, τον Μαυρομιχάλη και τον Τζαβέλλα με τον τίτλο του βαρώνου. «Οι τελευταίοι όμως απέκρουσαν την τοιαύτην τιτλοφορίαν ίδίως ο Τζαβέλλας ειπών:

- Αυτό μου λείπει να με λέγουν τσαρλατάνο».

Τα κείμενα αυτά, γραμμένα με Θουκυδίδεια παραστατικότητα, συνιστούν ένα ελκυστικό ανάγνωσμα, καθώς καταγράφουν την Ιστορία μέσα από το στιγμιότυπο, τον διάλογο, την εικόνα, αναδεικνύοντας την αντίληψη και τα ήθη της εποχής. Μιας εποχής ηρωισμού, αλλά και διχασμού…

Κώστας Μαρδάς

*φωτό του εξωφύλλου επισυνάπτεται στη συνδρομητική σελίδα του ΑΠΕ-ΜΠΕ